×

Padaczka u najmłodszych

Padaczka to choroba układu nerwowego, której cechą charakterystyczną jest występowanie napadów, którym towarzyszy występowanie mimowolnych ruchów. Ich pojawienie się stanowi wynik niewłaściwej komunikacji między komórkami nerwowymi w mózgu. Gwałtowne, trudne do przewidzenia wyładowania zakłócają wówczas komunikację między neuronami. Co ważne, pojedynczy incydent nie oznacza jeszcze, że u dziecka jednoznacznie stwierdzić można padaczkę.

U najmłodszych, choroba ta wiąże się bowiem ze skłonnością do pojawienia się wielokrotnych napadów w długim okresie czasu. Co ważne, ich występowanie nie jest równoznaczne z upośledzeniem umysłowym i nie jest w żaden sposób powiązane z poziomem inteligencji czy zdolnością do uczenia się. Choroba ta nie jest dziedziczna – dziedziczyć można wyłącznie niski próg pobudliwości komórek nerwowych.

Przyczyny padaczki u dzieci

Jednoznaczne ustalenie przyczyn padaczki jest trudne, a w większości przypadków – niemożliwe. Część lekarzy jest zdania, że spory odsetek przypadków ma podłoże genetyczne. Na chwilę obecną możliwe jest wyłącznie wskazanie czynników mogących zwiększać prawdopodobieństwo zachowania. Zalicza się do nich głównie schorzenia mózgu takie, jak guzy, urazy, niedotlenienie, zapalenie opon mózgowych czy wady rozwojowe w obrębie naczyń krwionośnych.

Diagnostyka padaczki u najmłodszych

Rodzic, który zaobserwuje u swojej pociechy niepokojące zmiany zachowania, epizody splątania i chwilowej utraty kontaktu powiązanej z drżeniem ciała, powinien niezwłocznie skontaktować się z neurologiem. Zbierze on wywiad od rodziców oraz (w razie możliwości) dziecka i zleci wykonanie badań. Najczęściej przeprowadza się tutaj tzw. EEG polegające na pomiarze aktywności elektrycznej mózgu z zastosowaniem czujników zlokalizowanych na skórze głowy. Badanie trwa około godzinę i jest całkowicie bezbolesne. Równie często zleca się wykonanie tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego, który pozwala na bardzo szczegółowe obrazowanie struktur mózgu.

Leczenie padaczki

Na podstawie wyników, neurolog będzie w stanie zaproponować, najskuteczniejszą jego zdaniem, formę leczenia. Najczęściej zaczyna się ono od przepisania leków padaczkowych. Jeśli nie okażą się one skuteczne, istnieje duże prawdopodobieństwo, że mamy do czynienia z tak zwaną padaczką lekoodporną. W tej sytuacji, konieczne może okazać się wprowadzenie złożonego leczenia uwzględniającego zastosowanie diety ketogenicznej, czyli bogatej w tłuszcze i ubogiej w cukry oraz białka. W skrajnych przypadkach lekarze decydują się na wszczepienie stymulatora nerwu błędnego, który umieszczany jest w okolicach klatki piersiowej dziecka.

Spodobał Ci się artykuł?
Wesprzyj Fundację Szlachetny Gest!

Zapisz mnie na newsletter:

Bądź na bieżąco:

Top