×

Czym jest Metoda Bobath?

Metodę NDT-Bobath najczęściej stosuje się w rehabilitacji wcześniaków, niemowląt i małych dzieci, lecz odpowiednio zróżnicowana, może być również wykorzystywana u dorosłych pacjentów borykających się z zaburzeniami neurologicznymi.

Wskazania do terapii metodą NDT-Bobath

  • uszkodzenia OUM (udar mózgu, urazy mózgowo-czaszkowe, schorzenia zapalne, zwyrodnienia),
  • wcześniaki, niemowlęta i dzieci z zespołami neurologicznymi oraz genetycznymi,
  • zaburzenia rozwoju psychoruchowego,
  • problemy ortopedyczne,
  • porażenie splotu barkowego,
  • kręcz szyi.

Założenia Metody NDT-Bobath

  • Rozwój psychomotoryczny dziecka z uszkodzeniem OUN przebiega inaczej niż u zdrowych pacjentów, a to ze względu na odmienne doświadczenia czuciowo-ruchowe.
  • Uszkodzenie OUN powoduje powstawanie u dziecka odmiennych wzorów ruchowych, które w pierwszej kolejności dotyczą kontroli głowy i tułowia, a następnie kolejnych części ciała.
  • Terapia ma na celu pomoc dziecku we wszechstronnym rozwoju w taki sposób, aby było możliwie jak najbardziej niezależne w życiu i było w stanie wykorzystać swoje możliwości pomimo uszkodzenia OUN.
  • Kluczowe jest to, w jaki sposób dziecko wykonuje czynności ruchowe. Priorytetem jest tutaj jakość ruchu, jako że prawidłowy wzorzec zagwarantuje mu dobrą jakość życia w przyszłości.
  • Główny cel terapii to przygotowanie dziecka do uczestniczenia w normalnym życiu rodzinnym oraz społecznym.

Jak wygląda terapia?

Podstawę do terapii stanowi dłuższa obserwacja spontanicznego ruchu dziecka i szczegółowy wywiad z rodzicami na temat zachowań malucha, jego stanu zdrowia i przebiegu porodu. Terapeuta analizuje problem dziecka, ocenia jego rozwój psychosomatyczny oraz potencjał rehabilitacyjny.

W czasie terapii Metodą Bobath ćwiczone jest całe ciało dziecka. Priorytetem jest tutaj dostarczanie dużej ilości odpowiednich doznań czuciowych i ruchowych, a także dynamiczna aktywizacja. Terapeuta może mu pomagać w wykonywaniu ćwiczeń, nie wywołując jednocześnie zbyt dużego wysiłku czy stresu.

Wykonywane tu ćwiczenia uwzględniają:

  • Stosowne układanie dziecka w przestrzeni z uwzględnieniem punktów kluczowych takich, jak głowa, szyja oraz obręcz barkowa, co ma na celu zagwarantowanie prawidłowego rozkładu napięcia mięśniowego.
  • Stosowanie form ułatwiania ruchów fizjologicznych: właściwe przygotowanie do każdego ruchu oraz poruszanie okolicami kluczowymi dla ciała, które wywołują ruch kończyn oraz pozwalają na przejście dziecka z jednej pozycji do drugiej.
  • Regulowanie napięcia mięśniowego przez docisk, odciągnięcie, opór, zatrzymywanie ruchu w wybranej fazie i utrzymywanie osiągniętej pozycji, głaskanie, poklepywanie, potrząsanie oraz wahadłowe ruchy tułowia i kończyn.
  • Hamowanie odruchów patologicznych.
Spodobał Ci się artykuł?
Wesprzyj Fundację Szlachetny Gest!

Zapisz mnie na newsletter:

Bądź na bieżąco:

Top