×

Białaczka u dzieci

Białaczki zalicza się do najpopularniejszych nowotworów złośliwych u najmłodszych. Obejmują one szeroką grupę nowotworów układu białokrwinkowego. U dzieci choroba ta występuje z częstością około 3 na 100 tysięcy i stanowi 30% wszystkich nowotworów złośliwych w tej grupie. Najczęściej na białaczkę zapadają dzieci między 2 a 5 rokiem życia.

Czynnikami zwiększającymi prawdopodobieństwo zachorowania na białaczkę są między innymi choroby wywołane zaburzeniami chromosowymi takie, jak na przykład zespół Downa, zakażenie wirusami, jak Ebsteina-Barr oraz narażenie na promieniowanie jonizujące i niektóre substancje chemiczne.

U dzieci dominują białaczki ostre takie, jak odmiana limfoblasyczna występująca u około 80% pacjentów poniżej 15 roku życia. Maluchy znacznie rzadziej zapadają na ostrą i przewlekłą białaczkę szpikową.

Objawy białaczki są przeważnie niespecyficzne, czyli wspólne dla wielu chorób. Zalicza się do nich między innymi:

  • gorączkę o niewyjaśnionej przyczynie,
  • nadmierną senność, osłabianie oraz bladość skóry, które wynikają z redukcji ilości czerwonych krwinek,
  • powiększenie węzłów chłonnych w różnych lokalizacjach,
  • wybroczyny na skórze oraz śluzówkach jamy ustnej,
  • łatwe siniaczenie się,
  • nawracające infekcje wynikające z niesprawnego układu odpornościowego,
  • bóle kostne wskazujące na zdominowanie szpiku kostnego przez komórki nowotworowe i nacieczenie okostnej,
  • bóle głowy oraz wymioty wskazujące na zajęcie mózgu przez nowotwór,
  • bóle brzucha wywołane guzem w jamie brzusznej.

Jeżeli u dziecka zauważymy wymienione powyżej objawy, niezbędne będzie wykonanie morfologii krwi z rozmazem. W przypadku białaczek, poziom krwinek może być zarówno podniesiony, jak i obniżony. W sytuacji, gdy ich liczba jest zdecydowanie powyżej normy przy współistnieniu pozostałych nieprawidłowości, jak spadek poziomu krwinek czerwonych czy obniżona liczba płytek krwi, należy w pierwszej kolejności wykluczyć białaczkę.

Badaniem, które decyduje o rozpoznaniu omawianej choroby jest kontrola szpiku kostnego i stwierdzenie obecności komórek białkowych. Badania obrazowe przeprowadzane w dalszej kolejności są uzależnione od objawów. Zalicza się do nich między innymi USG jamy brzusznej, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej i kości długich czy badanie ECHO serca.

Kluczową rolę odgrywają tu również badania cytogenetyczne i molekularne komórek białaczkowych, na bazie których  określa się podtyp białaczki, co umożliwia dokładniejszą diagnostykę oraz lepszą kwalifikację do grup ryzyka.

Po rozpoznaniu choroby niezbędne jest określenie jej typu, zakwalifikowanie małego pacjenta do grupy ryzyka, ocenienie jego stanu ogólnego i niezwłoczne rozpoczęcie leczenia. Jest ono długie, wieloetapowe i zaplanowane według określonego schematu.

Pierwszym etapem jest indukcja remisji polegająca na zastosowaniu chemioterapii w celu osiągnięcia całkowitej remisji, to jest braku obecności komórek blastycznych we krwi. Trwa to około 4-6 tygodni.

Kolejny to konsolidacja remisji. W czasie kilkumiesięcznego okresu leczenia pulsami chemioterapii, dąży się do usunięcia choroby resztkowej, czyli pozostałych w organizmie komórek nowotworowych.

Podczas leczenie pokonsolidacyjnego, priorytetem jest utrzymanie remisji i zapobieganie nawrotowi choroby.

W zależności od stanu pacjenta oraz grupy ryzyka, możliwe jest również wykonanie przeszczepu szpiku lub przeprowadzenia terapii podtrzymującej albo doświadczalnego leczenia przeciwciałami monoklonalnymi.

 

Spodobał Ci się artykuł?
Wesprzyj Fundację Szlachetny Gest!

Zapisz mnie na newsletter:

Bądź na bieżąco:

Top